تبليغاتX
وبلاگ ترویج فرهنگ غنی مهدویت

تاريخ‌ پس‌ از ظهور3-4 سه شنبه پانزدهم مرداد 1387 5:59

فصل‌ سوم‌
زمان‌ ظهور از نقطه‌ نظر شرايط‌ و نشانه‌هاي‌ آن‌
مهم‌ترين‌ تفاوت‌ بين‌ شرايط‌ ظهور و نشانه‌هاي‌ آن‌ 7 اين‌ است‌ كه‌ «شرايط‌»، شماري‌ از ويژگيها هستند كه‌ تأثيري‌ واقعي‌ در پيدايي‌ روز موعود و تحقق‌ وعده‌ حكومت‌ جهاني‌ دارند كه‌ در صورت‌ منتفي‌ شدن‌ آنها، حكومت‌ جهاني‌، تحقق‌ پيدا نخواهد كرد.
در حالي‌ كه‌ «نشانه‌هاي‌» ظهور، هيچ‌ ربطي‌ به‌ تشكيل‌ دولت‌ جهاني‌ امام‌ مهدي‌(ع‌) ندارد. و سرانجام‌ روز موعود از ره‌ خواهد رسيد چه‌ آن‌ نشانه‌ها پيدا شود و چه‌ نشود. اين‌ نشانه‌ها، اموري‌ است‌ از سوي‌ خداوند بزرگ‌ كه‌ خبر آن‌ توسط‌ پيشوايان‌ دين‌ به‌ مردم‌ رسيده‌ است‌ و دلالت‌ مي‌كنند بر:
الف‌) نزديكي‌ ظهور (اگر از نشانه‌هاي‌ نزديك‌ باشد).
ب‌) اصل‌ حادثه‌ ظهور (اگر از نشانه‌هاي‌ دور دور باشند).
نشانه‌هاي‌ قريبه‌ براي‌ آن‌ است‌ كه‌ منتظران‌ واقعي‌ روز موعود كه‌ به‌ دليل‌ توفيقشان‌ در پالايش‌ دروني‌ خويش‌، از سوي‌ خداي‌ متعال‌ برگزيده‌ شده‌اند، با ديدن‌ آنها آمادگي‌ كامل‌ روحي‌ براي‌ استقبال‌ از آن‌ روز را پيدا نمايند.
در اينجا از تأثيرات‌ آن‌ «شرايط‌» و «نشانه‌ها» نسبت‌ به‌ زمان‌ پس‌ از ظهور سخن‌ خواهيم‌ گفت‌.
در فصل‌ اول‌ دانستيم‌ كه‌ دو شرط‌ از شرائط‌ مهم‌ ظهور كه‌ تا به‌حال‌ به‌ وقوع‌ نپيوسته‌ است‌ عبارتند از:
1. تربيت‌ امت‌ اسلام‌ در ساحت‌ فكر و انديشه‌ تا آنكه‌ شايستگي‌ فراگيري‌، فهم‌ و اجراي‌ قوانين‌ جديدي‌ را كه‌ پس‌ از ظهور اعلان‌ مي‌شود، پيدا كنند.
2. تربيت‌ تعداد كافي‌ از افراد مخلص‌ و كامل‌ و تزكيه‌ شده‌ كه‌ براي‌ پياده‌ نمودن‌ برنامه‌ عدالت‌ محور و كامل‌ الهي‌، آمادة‌ فداكاري‌ باشند.
اين‌ دو امر، به‌ تدريج‌ و در نتيجة‌ تربيت‌ درازمدّت‌ امّت‌، تحت‌ شرايطي‌ كه‌ قبلاً گفته‌ شد، اندكي‌ پيش‌ از ظهور به‌ وقوع‌ مي‌پيوندد. به‌ عبارت‌ ديگر: با تحقق‌ اين‌ دو امر، روز موعود هم‌ با تمام‌ شرايطش‌ پديدار خواهد شد و تقديم‌ و تأخير در آن‌ راه‌ نخواهد يافت‌. امّا اطلاع‌ از وقوع‌ يا عدم‌ وقوع‌ آن‌ دو، براي‌ مردم‌ امكان‌پذير نيست‌ مگر به‌ هنگام‌ ظهور، در نتيجه‌ فقط‌ امام‌ مهدي‌(ع‌) است‌ كه‌ از تحقق‌ اين‌ دو شرط‌ آگاه‌ مي‌گردد.
اين‌ دو شرط‌، تقريباً، در سير تدريجي‌شان‌ و رسيدن‌ به‌ هدف‌ مطلوب‌، با يكديگر دوشادوش‌ هستند.
البته‌ چنين‌ نيست‌ كه‌ اين‌ دو شرط‌، حدّ معيني‌ داشته‌ باشند و قابل‌ ارتقا نباشند؛ زيرا امت‌ مي‌تواند از جهت‌ عقلي‌ و ايماني‌، همواره‌ در حال‌ پيشرفت‌ و ترقي‌ باشد. هم‌چنين‌ براي‌ اين‌ دو شرط‌، حداقلي‌ هم‌ هست‌ كه‌ با تحقق‌ آن‌، بي‌ترديد روز موعود، چهره‌ خواهد نمود و رشد و بالندگي‌ افزون‌تر امت‌ در دو ساحت‌ تعقل‌ و ايمان‌ در زمان‌ پس‌ از ظهور نيز ادامه‌ پيدا خواهد كرد. اما اگر فرض‌ شود كه‌ در دوره‌اي‌ از زمان‌، رشد يكي‌ از آن‌ دو شرط‌، سريع‌تر از ديگري‌ باشد و زودتر به‌ حداقل‌ مطلوب‌ برسد؛ مانند رشد فكري‌ و عقلي‌ كه‌ معمولاً سريع‌تر از رشد ايمان‌ و اخلاص‌ و نيروي‌ اراده‌ است‌، 8 در اين‌ صورت‌ خدشه‌اي‌ به‌ مطلوب‌ ما وارد نخواهد شد؛ زيرا رشد فكري‌ هيچ‌گاه‌ فرو كاسته‌ نمي‌شود و فقط‌ بايد منتظر ماند تا حداقل‌ افراد براي‌ تشكيل‌ سپاه‌ فاتح‌ جهان‌ فراهم‌ آيند و در آن‌ هنگام‌، قابليتهاي‌ عقلي‌ امت‌ نيز از مرز حداقل‌ فراتر رفته‌ و به‌ آستانة‌ ثبات‌ و تحكيم‌ مي‌رسد.
هم‌چنين‌ اگر فرض‌ شود كه‌ رشد اخلاص‌ و ايمان‌، سريع‌تر از رشد عقلي‌ باشد باز اشكالي‌ پديد نمي‌آيد، اگر نگوييم‌ كه‌ اين‌ حالت‌ براي‌ روز ظهور پرسودتر است‌. هرگاه‌ اين‌ دو شرط‌ حاصل‌ شود، تمام‌ شرايط‌ لازم‌ در يك‌ زمان‌ گرد آمده‌ است‌ و در نتيجه‌ آن‌ طرح‌ و ايدة‌ كامل‌ در قالب‌ مكتب‌ اسلام‌، در ميان‌ بشريت‌ پديدار خواهد شد 9 و امت‌ نيز بنابر فهم‌ آن‌، با دقت‌ و استواري‌ تربيت‌ شده‌ و قابليت‌ آن‌ را پيدا خواهد كرد كه‌ قوانين‌ جديدي‌ را كه‌ در آستانه‌ صدور در روز موعود است‌، درك‌ نمايد.
در اين‌ زمان‌ رهبري‌ جهان‌ در امام‌ مهدي‌(ع‌) تجسم‌ مي‌يابد به‌نحوي‌ كه‌ با فهم‌ اماميه‌ و غيراماميه‌ سازگار است‌. همچنين‌ تعداد كافي‌ از سربازان‌ صالح‌ براي‌ فتح‌ جهان‌ و نشر صلح‌ و عدالت‌ در اقصي‌ نقاط‌ آن‌، آماده‌ و مهيا مي‌شود عامل‌ مهمي‌ كه‌ مددكار آنان‌ براي‌ موفقيت‌ در نهضت‌ جهاني‌ خواهد بود عبارت‌ است‌ از: برملا شدن‌ نقاط‌ ضعف‌ تجربه‌هاي‌ بشري‌ و قوانين‌ خودبنياد انساني‌ و نااميدي‌ آدميان‌ از راه‌حلهاي‌ متفكران‌ غير الهي‌. 10
هنگامي‌ كه‌ اين‌ شرايط‌ گرد آمد، تحقق‌ وعدة‌ الهي‌ حتمي‌ خواهد شد؛ زيرا تخلف‌ از وعده‌ و نقض‌ غرض‌ در حكمت‌ الهي‌، محال‌ است‌.
پس‌ زمان‌ ظهور، موكول‌ به‌ گرد آمدن‌ اين‌ شرايط‌ است‌.
ممكن‌ است‌ چنين‌ به‌ نظر برسد كه‌ اين‌ مطالب‌ بابرخي‌ روايات‌ شيعي‌ كه‌ تعيين‌ وقت‌ ظهور را نفي‌ مي‌كند و تعيين‌ كنندگان‌ وقت‌ را دروغ‌گو مي‌ؠ


پي‌نوشتها :
1.ر.ك‌: سيدمحمدصدر تاريخ‌ الغيبة‌ الكبري‌؛ ص‌477 به‌ بعد.
2.ر.ك‌: همان‌، ص‌514 به‌ بعد.
3.همان‌، ص‌165 و 167.
4.ر.ك‌: همان‌؛ ص‌53.
5.ر.ك‌: همان‌؛ ص‌176.
6.ر.ك‌: همان‌، ص‌38.
7.همان‌، ص‌470 به‌ بعد.
8.ر.ك‌: همان‌، ص‌265.
9.همان‌؛ ص‌261.
10.همان‌، ص‌249.
11.شيخ‌ طوسي‌، الغيبة‌، ص‌262.
12.همان‌؛ ص‌155.
13.ر.ك‌: سيدمحمدصدر، تاريخ‌ الغيبة‌ الصغري‌؛ ص‌277 به‌ بعد.
14.تاريخ‌ الغيبة‌ الكبري‌؛ ص‌11.
نوشته شده توسط محبان_مهدی  | لینک ثابت |