ملاقات شيخ محمدتقى قزوينى (×)
خبر داد ما را فاضل معاصر جناب شيخ اسماعيل محلاتى، رحمة الله عليه، از شيخ جليل و ثقه ميرزا عبدالجواد محلاتى كه از افراد متقى مجاورين نجف اشرف بود كه در مدرسه صدر جناب شيخ محمد تقى قزوينى حجره داشت و در مراتب علم و عمل و تقوى بى نظير بود ايشان نقل مى كردند:

حاجتى داشتم كه براى آن بسيار دعا مى كردم در اوقات دعا و روضه مقدسه دائما از خدا تمنا مى كردم و آن حاجت اين بود كه:

خداوند به او تشرف خدمت امام عصر، ارواحنا فداه، را روزى گرداند.

با كمال عجز اين دعا را مى خواند: «اللهم ارنى الطلعة الرشيدة و الغرة الحميدة »

با وجود اينكه مبتلا به فقر و فاقه بود و مبتلا به مرض سل و در نهايت عفاف زندگى مى كرد.

مدت هيجده سال موفق به اشتغال علم و به نعمت مجاورت متنعم بود، مرض او طول كشيد و هرگاه سرفه مى كرد خون از سينه اش مى آمد تا اينكه از عافيت او مايوس شدند و كسى گمان نمى كرد از اين مرض عافيت يابد. حجره اش را منتقل به مخزن مدرسه كردند تا اطراف حجره به خونى كه از سينه اش خارج مى شود ملوث و نجس نشود. مدتى در آن مخزن بود كه دفعتا او را عافيت يافته ديدند از او سؤال كردند: چگونه از آن مرض به آن شدت كه مبتلا بودى عافيت يافتى؟

گفت:در يك شبى حال من به جايى رسيد كه حس و حركت و شعور برايم نماند. اوايل فجر بود. ناگهان ديدم سقف مخزن شكافته شد و شخصى با كرسيى فرود آمد و كرسى را در مقابل من گذاشت و بعد آن شخص ديگرى فرود آمد و بر آن كرسى نشست و كانه به من گفتند: اين شخص اميرالمؤمنين، عليه السلام، است. پس حضرت توجه به من فرمودند، تفقد از حال من نمودند.

عرض كردم: سيدى و مولاى مرا از اين مرض شفا دهيد و فقر را از من رفع كنيد.

فرمود: اما مرض، تو كه شفا يافتى.

عرض كردم: آن آرزوى بزرگى كه دارم و در حرم مقدس دعا مى كردم و از خدا مى طلبيدم برآورده نماييد.

فرمود: فردا قبل از طلوع آفتاب مى روى بر بالاى بلندى وادى السلام و در حالى كه متوجه جاده هستى مى نشينى فرزند من صاحب الزمان، عليه السلام، از كربلا مى آيد و دو نفر از اصحاب او همراه او هستند به او سلام كن و هر جا مى روند همراه او باش.

بعد از اين واقعه حواس من به من برگشت و به هوش آمدم احدى را نديدم با خود گفتم: اين واقعه كه ديدم از خيالات ماليخوليايى بوده، اما مقدار زمانى كه گذشت سرفه نكردم و ديدم به احسن وجه عافيت يافته ام. تعجب كردم و تصديق كردم كه عافيت يافته ام تا اينكه شب شد و اصلا از سرفه و خون خبرى نبود، گفتم: اگر آنچه كه وعده فرمودند فردا واقع شود من به سعادت خود رسيده ام.

وقتى صبح شد وقت طلوع آفتاب به محلى كه فرموده بودند رفتم و نشستم و توجه به جاده كربلا داشتم كه ناگاه سه نفر را ديدم كه يكى از آنها جلو بود و با كمال وقار و سكونت راه مى رفت و دو نفر ديگر پشت سر او راه مى رفتند مثل اينكه دو مجسمه متحرك باشند.

لباس آن دو نفر از پشم بود و در پاى آنها گيوه بود و هيبت سطوت و شوكت آن بزرگوار مرا گرفت به حدى كه وقتى به من رسيدند به جز سلام قادر نبودم چيز ديگرى بگويم. سلام كردم و جواب دادند از آن بلندى بالا آمدند و از پشت ديوار شهر از جاده به طرف محلى كه معروف به مقام مهدى، عليه السلام، است رفتند و آن حضرت بر صفه اى كه در آن مقام است نشستند و آن دو نفر بر دو طرف درب ايستادند و من هم نزديك آنها ايستادم و آن دو نفر ساكت بودند و اصلا حرفى نمى زدند تا اينكه روز بلند شد و آفتاب بالا رفت، صبر من تمام شد.

با خود گفتم، داخل مقام شوم و پاى مبارك مولاى خود را ببوسم چون پاى در فضاى آن مقام كه صفه در آن است گذاشتم احدى را نديدم دنيا در نظر من تاريك شد و تا شب در كنار درياى قديم نجف گريه مى كردم و خود را در خاك و گل مى ماليدم و فرياد مى زدم، تصميم گرفتم خود را از شدت غصه كه داشتم هلاك كنم. قدرى فكر كردم مثل اينكه به من الهام شد كه دعاى تو همين بود كه: «اللهم ارنى الطلعة الرشيدة و الغرة الحميدة ».

و اين دعا هم مستجاب شد پس وجهى ندارد كه اين قدر ناراحت باشى. به محل خود برگشتم و تا به حال جريان را به احدى نگفته ام. (1)


پى نوشتها:
×. برگرفته شده از: رفيعى، سيد جعفر، ملاقات با امام زمان، ص 189-185.
1. عبقرى الحسان. 

 

کپي رايت توسط : ...:: MouoodOnline ::...)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبي و ذکر منبع امکان پذير است

نامه‌اي از ناحيه امام زمان (عج) به عثمان بن سعيد

شيخ صدوق در «كمال الدين» مى‏نويسد: اين توقيع به افتخار عثمان بن سعيد و پسرش محمد بن عثمان از ناحيه مقدسه صادر شده است. اين توقيع را سعدبن عبدالله اشعرى روايت كرده است. شيخ ابوعبدالله جعفر - رضى الله عنه - مى‏گويد: من آن را به خط سعدبن عبدالله اشعرى - رضى الله عنه - ديده‏ام و توقيع اين است كه:

«خداوند شما دو نفر را در راه بندگى خود موفق و بر دين مقدسش ثابت بدارد و شما را با آنچه موجب خشنودى اوست، نيكبخت گرداند. آنچه گفته بوديد كه «ميثمى» از «مختار» و گفتگويش با شخصى كه او را ملاقات كرده بود و استدلال كرده بود كه پدرم امام حسن عسكرى عليه السلام جانشينى غير از جعفر بن على(جعفر كذاب) ندارد و او هم امامت او را تصديق كرده است، به ما رسيد؛ و از تمام مضمون مكتوبى كه از آنچه دوستان شما در خصوص او به شما خبر داده بودند، به وى نوشته‏ايد، مطلع شديم. من از نابينايى بعد از روشنى و از ضلالت بعد از هدايت و از عواقب سوء اعمال و فتنه‏هاى خطرناك به خدا پناه مى‏برم. خداوند عزوجل مى‏فرمايد:

«الم. احسب الناس ان يتركوا ان يقولوا آمنا و هم لايفتنون»؛ آيا مردم گمان كردند ما آنها را به مجرد اين كه گفتند: ايمان آورديم، رها مى‏كنيم، و ديگر امتحان نخواهند شد. (1)

چگونه است كه به فتنه افتاده در وادى سرگردانى گام مى‏سپارند؟ و به چپ و راست منحرف مى‏شوند؟ از دين خود دورى گزيده‏اند يا در دين خود دچار ترديد شده‏اند؟ با حق در آويخته‏اند يا از روايات صحيح و درست بى‏خبرند؟ يا آگاهند و خود را به فراموشكارى مى‏زنند؟! مگر نمى‏دانند كه زمين هرگز خالى از حجت نخواهد بود؟ يا ظاهر و آشكار و يا غايب و پنهان! مگر نمى‏دانند كه امام‌هاى آنها، بعد از رسول اكرم صلي الله عليه و آله يكى پس از ديگرى به طور منظم آمده و رفته‏اند. تا نوبت به امام پيشين - يعنى، پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى عليه السلام - رسيد، كه به فرمان خدا به اين مقام منصوب شد و بر جاى پدران بزرگوارش نشست و مردمان را به سوى حق و صراط مستقيم رهنمون گرديد. او نيز قدم به قدم راه پدرانش را پيمود و سرانجام به جانشين خود عهد امامت را تسليم نمود. خداوند جانشين او را از ديده‏ها پوشيده داشت و جايگاهش را پنهان ساخت؛ و اين بر اساس مشيت خدا بود كه در قضا حتمى خدا گذشته و در تقدير الهى قطعيت يافته بود. و اينك موقعيت او با ماست و دانش و فضيلت او در اختيار ماست. اگر خداوند اجازه دهد در مورد آنچه منع فرموده، و برطرف سازد. آنچه(غيبت) را كه مقرر نموده، حق را به نيكوترين شكل و روشن‌ترين قالب آن عرضه مى‏نمايد و خود از پشت پرده ظاهر مى‏شود، و حجت خويش را اقامه مى‏كند، وليكن تقدير الهى شكست‏ناپذير، و اراده او ترديدناپذير است و از مشيت او نتوان پيشى گرفت. بايد هواى نفس را به كنار گذاشته، بر اساس اعتقاد خود استوار بمانند و از آنچه كه از ديده‏هايشان پوشيده شد، جستجو نكنند، تا به گناه نيفتند، و از آنچه خداى پوشيده نگه داشته، پرده برندارند تا پشيمان نشوند.

آنها بدانند كه حق با ما، و در خاندان ما معصومين است؛ هيچ كس جز ما اين را نمى‏داند، مگر اين كه دروغگو باشد، و بر خدا افترا ببندد! جز ما كسى اين ادعا را ندارد، مگر اين كه گمراه و خيره‌سر باشد. بنابر اين با اين مختصر كه گفتيم به ما اكتفا كنند و ديگر توضيح بيشتر لازم نيست، و با اين اشاره قناعت نمايند.»(2)

پى‌نوشت‌ها:

1- سوره عنكبوت، آيه 2.

2- كمال الدين، ج 2، ص 510، حديث 42، باب توقيعات/ بحارالانوار، ج 53، باب توقيعات، حديث 19، ص 190.

منبع:

مهدى موعود، ترجمه جلد سيزدهم بحارالانوار ، قديم

(جلد 5 - 53 جديد)

کپي رايت توسط : ...:: MouoodOnline ::...)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبي و ذکر منبع امکان پذير است

السلام علیک یا صاحب الزمان ادرکنی

سلام

امروز بعد از گذشت حدود ۲ سال از تاسیس وبلاگ برگشتم

اصلاً فکرشو نمی کردم که وبلاگ هنوز وجود داشته باشه حتی پسوردشم یادم نمی یومد.

یه یا مهدی گفتم و زدوم . شد.

حالا می خوام دوباره شروع کنم ولی واقعاً می خوام شروع کنم.